Week 5
Even bijkomen… want ik zat een weekje in Singapore. Waar? In Singapore, in Zuid-Oost Azië. Dat is heel ver weg: 11 uur vliegen. De Hollandse School in Singapore had mij uitgenodigd voor een bezoek en het was een feest! Overal in school hingen vergrote omslagen van mijn boeken en foto’s en ik werd door de kinderen, meesters en juffen en ouders onthaald als een soort Sinterklaas. Ik stapte op donderdag een beetje duf uit het vliegtuig en werd door de directeur van de school, Peter, enthousiast ontvangen. Ik mocht bij hem en zijn aardige familie (+ twee grappige honden) logeren en werd daar van alle kanten in de watten gelegd. De volgende dag nam Peter mij mee Singapore in. Wat een bijzondere stad. Prachtige gebouwen, mooie oude wijken en veel groen. Met Peter praatte ik veel over het onderwijs op zijn school, want al sta ik al een hele tijd niet meer voor de klas: in mijn hart blijf ik gewoon meester. Ze werken op de Hollandse School vaak aan de hand van thema’s waarbij de kinderen van alles overhoop mogen halen en ook alle ‘schoolvakken’ (bijv. geschiedenis, aardrijkskunde, biologie) voorbij komen. Maar de kinderen krijgen door die thema's ook de kans om iets van zichzelf te laten zien. Als je goed bent in rekenen, dan kun je dat te laten zien, maar als je goed kunt tekenen of toneelspelen, dan krijg je ook alle kans om dat te gebruiken bij een thema. Verder leren de kinderen goed samenwerken op allerlei leuke manieren. Ik was drie dagen op school en de kinderen waren hartstikke goed voorbereid. Leuke vragen en veel enthousiasme.
Kinderen die in het buitenland wonen omdat hun ouders daar werken, zijn vaak heel veel gewend. Maar dat vond ik nou zo geweldig: ze bléven enthousiast en wilden maar al te graag van alles horen over mijn boeken. Grappig is ook, dat je na een halve dag op school er al helemaal bij hoort. Veel kinderen kennen je, zeggen je gedag in de gang, zwaaien naar je en komen vragen of je mee ‘meidenpakkertje’ wilt doen. Ik heb het gedaan, onder voorwaarde dat we ook ‘jongenspakkertje’ zouden doen. Toen werd ik dus achterna gezeten door de meiden en maakte een flinke smak (‘de gevallen kinderboekenschrijver’), maar door al die bezorgde en troostende kinderen verdween de pijn al snel.
Ik mocht ook nog iets vertellen op de ouderavond en de school was blij dat er zoveel ouders op af kwamen. Ik sloot mijn bezoek af met een vertelvoorstelling in de gymzaal die door de leerkrachten was omgetoverd in een echt theater.
Ik had voor en na mijn optreden nog wat dagen vrij en een paar aardige moeders namen mij op sleeptouw in Singapore. Ik bezocht onder meer de Chinese wijk waar het Chinese Nieuwjaar al volop werd voorbereid. Ik zag ook de Islamitische wijk, met een mooie moskee en vrouwen in prachtige veelkleurige gewaden en hoofddoekjes met bloemen en vlinders erop. Die zouden ze ook hier in Nederland moeten dragen, daar word je vrolijk van.
Het bezoek aan de dierentuin was ook erg leuk en gezellig. Voor het eerst van mijn leven een witte tijger in het echt gezien.
Na een vliegreis weer terug in Nederland. Ik moet wel even bijkomen van de stevige jetlag. Je hele gevoel voor slapen en opstaan is in de war door het tijdsverschil. Veel geslapen en gedroomd over die leuke school, ver weg in Singapore, met al die aardige kleine en grote mensen…
Week 2 - 4
We hebben een paar keer de sprookjes gespeeld. Het gaat allemaal heel lekker en sinds Fredrike meedoet is het nog leuker dat vroeger. Toen gebruikten we muziek op de band en nu speelt Fredrike 'live' op de marimba, trommels, toeters en bellen.En ze speelt ook regelmatig kleine rolletjes.
Verder was ik op schoolbezoek in Rijsbergen.
De laatste tijd niet meer gedaan: gewoon gezellig in een klas vertellen en voorlezen.
Het blijft altijd leuk om weer even ‘gewoon’ meester te zijn.
Op woensdag 24 januari was de start van de twintigste Kinderjury in de Ridderzaal in Den Haag. Heel echt met prinses Laurentien en minister van der Hoeven.
Paul de Leeuw presenteerde. Er waren natuurlijk nog meer schrijvers (die ooit de kinderjury hadden gewonnen) en Paul (van Loon) en Anke (de Vries) waren er ook en dat zijn hele lieve vrienden geworden in loop der jaren.
Wat bijzonder was dat er ook een hele hoge piet van de ABN-Amro bank was, want die sponsoren de kinderjury. De ontmoeting met hem was geweldig want George (zo heet hij) heeft nog ooit bij mij in de klas gezeten. We vonden het hartstikke leuk om elkaar weer te zien.
Week 48 - week 1
Allereerst een gelukkig nieuwjaar voor alle lezers van dit weekboek. Nou ja, weekboek: het is langzamerhand een maandboek geworden.
De afgelopen weken heb ik veel leuke dingen gedaan. Ik mocht een school openen, een mijter opzetten, kinderen op Jettix voorleestips geven en op stap gaan met een pleegzorgwerker. Sinds een paar maanden ben ik ‘ambassadeur voor de pleegzorg’ hier in Limburg. Ik wil proberen mijn best te doen voor de mensen in de pleegzorg en dan vooral de kinderen!
Er zijn alleen al in Limburg 1200 (!) kinderen die niet thuis kunnen wonen. Vaak omdat hun ouders het moeilijk met zichzelf hebben. Die kinderen komen dan in een pleeggezin. Dat is wel even wennen zowel voor de nieuwe ouders als voor de kinderen. Ik mocht dus een dagje mee op bezoek bij pleeggezinnen en natuurlijk bij de kinderen. Bijzonder om te mogen doen.
Inmiddels heb ik een speciaal Meester Jaap-verhaal geschreven over dit onderwerp. Er reist nu een tentoonstelling door Limburg over pleegzorg en daarbij lezen ze het verhaal voor.
In de kerstvakantie hebben we een weekje in Twente (mooie streek om te zijn) gezeten in een leuke boerderij, samen met kinderen en kleinkinderen. Ik word langzamerhand een echte opa, geloof ik. Ik ging ook nog met Jelle vissen. Daar kan ik echt niks van en die kleine aap haalt de vissen zomaar uit het water.
Evi vond het heerlijk om bij oma en opa op schoot te zitten met ‘poppie’ (knuffel) bij de open haard en dan voorgelezen te worden.
Ik werk nu weer hard aan mijn nieuwe boek. Ik vertel nog even niet waarover, maar het wordt in elk geval weer een beetje anders dan anders.
Week 44 - 47
Mijn kleinzoon Jelle zit in groep 3 en leert woorden. Hij is heel trots dat hij kan lezen. Eindelijk! Hij kan ook al schrijven en nadat hij ontdekt heeft dat je ook vieze woorden kunt schrijven, staan op onze krant, op de het bloknootje voor in de keuken, op mijn bureaublad woorden geschreven als ‘Poep’ en ‘Bibs’ en ‘Pis’.
Als ik hem bestraffend toespreek, valt hij schaterend op de grond en zijn kleine zus Evi schatert mee.
Ze hebben weer een paar dagen bij ons gelogeerd en het was als altijd reuze gezellig. Oma had bedacht dat je van oude plastic buizen een hele goeie racebaan kunt maken. Dat lukte wonderwel en we hebben veel, heel veel geracet.
De dagen daarvoor heb ik hard aan mijn nieuwe boek gewerkt, want als Jelle en Evi hier zijn, komt daar niks van.
En aan de ‘Meester Jaap agenda’ die volgend jaar uitkomt. Samen met Greet van de uitgeverij hebben we van alles bedacht en heel veel mooie en gekke prenten van meester Jaap uitgezocht.
Ik wil dat het een echt handige agenda wordt met veel tips en handige weetjes voor op school. Ik denk dat het ons aardig gelukt is.
Oh ja, ik ben ook nog samen met een groep kinderen van een middelbare school een steenkolenmijn in geweest. Daarna heb ik met ze gepraat over mijn boek Tien torens diep. Erg leuk om te doen. En verder mochten Annet Schaap en ik samen met minister van der Hoeven (van onderwijs) optreden om bekend te maken dat er een nieuwe prijs komt voor illustratoren (net als voor schrijvers).
Het Jeugdjournaal was erbij en Annet en ik mochten zelfs wat zeggen.
Week 43
Wat een verdrietig bericht.
Paul Biegel is overleden. Thérèse en ik brachten zondag onze kleinkinderen naar huis, nadat ze een paar dagen bij ons gelogeerd hadden (was weer heel gezellig) en we hoorden in de auto het bericht.
Ik vind Paul onze grootste kinderboekenschrijver.
Hij heeft zulke prachtige, geestige en spannende boeken geschreven vol ‘tover’, zoals hij dat zelf noemde. Het Sleutelkruid, De Karabijn, De rover Hoepsika, Nachtverhaal, De kleine kapitein en nog zoveel meer geweldige boeken..
Bij mijn eerste boeken heeft Paul mij ook geholpen. Ik had mijn eerste boek Die rotschool met die fijne klas zomaar opgestuurd naar de uitgeefster van Van Holkema en Warendorf. Dat was in die tijd Henny Bodenkamp.
Die belde dat ze met me wilde praten. Ik was door het dolle heen.
Toen ik op de uitgevrij kwam, zei ze uitgeefster: ‘Onze adviseur is er ook.’
‘Wie is dat?’ vroeg ik.
‘Paul Biegel.’
Ik dacht dat ik door de grond zakte. De grote Biegel, die ik toen (in 1975) al zo bewonderde, zou iets gaan zeggen over mijn eerste boek.
Hartstikke zenuwachtig liep ik achter Henny aan.
In haar kamer stond Paul mij op te wachten. Hij schudde mij de hand en zei: ‘Meneer Vriens , ik vond het een érg leuk boek!’
Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik was ineens een schrijver geworden! In al de jaren daarna zijn er nog heel veel geweldige momenten geweest. Als je bijvoorbeeld een prijs of een ridderorde krijgt of De Kinderjury je bekroont. Maar die eerste ontmoeting met Paul Biegel blijft voor mij als schrijver toch de meest bijzondere.
Later hebben Paul en ik elkaar beter leren kennen. Het was een fijn mens en je kon ook erg met hem lachen. Hij had een enorme hekel aan kapsones. Hoe beroemd hij ook was, hij bleef gewoon ontzettend aardig voor iedereen. Ik heb veel van hem geleerd.
Lieve Paul, ik ben heel verdrietig en het is een vreemd idee dat je er niet meer bent.
Uit Vergilius van Tuyl (van Paul):
‘Jongens,’ zei Vergilius op een dag, ‘ ik heb gehoord dat er een reus bestaat die honderdéén keer zo groot is als wij. Dat wil ik zien, dus daar ga ik naartoe. Adieu.’
‘Ho,’ riepen wij, ‘Vergilius, doe dat nou niet.’
‘Niet?’ vroeg hij. ‘Waarom niet?’
‘Omdat we niet meegaan en je niet kunnen redden.’
‘Redden?’ vroeg Vergilius. ‘Hoezo?’
‘Omdat die reus,’ riepen wij door elkaar, ‘je beetpakt, in een vogelkooi zet, in een muizenval, in een glazen bak, onder een bloempot, omdat die reus je vetmest, fijnmaalt, tot worst draait, in de pan bakt, opeet, doorslikt, omdat de reus…’
‘Fijn!’ riep Vergilius. ‘Dat zijn eindelijk eens avonturen. Adieu!’
Week 37 t/m 42
Bijzondere weken, maar wel druk!
Allereerst was er de ontmoeting met mijn oude geschiedenisleraar Paul Breukers.
Het dagblad TROUW heef een serie over ‘mijn favoriete leraar’.
Ze vroegen mij wie mijn favoriete leraar was. Ik wist meteen het antwoord: ‘Meneer Breukers’ van wie ik les had op het Carolus Borromeus College in Helmond van 1958 tot 1962 (lang geleden, hè!).
Wat kon die man vertellen! Je vergat gewoon dat het geschiedenis is! Dankzij hem ben ik geschiedenis leuk gaan vinden en vertelde ik later in mijn eigen klas ook weer spannende geschiedenisverhalen en ging ik boeken schrijven die zich vroeger afspelen.
In TROUW van 22 sept. stond het gesprek, want ik ben bij Paul op bezoek geweest. Hij is nu bijna tachtig maar kan nog net zo mooi vertellen. Het was trouwens hartverwarmend om hem terug te zien.
Vlak voor de kinderboekenweek zaten Thérèse en ik nog een weekje op het prachtige Terschelling en daarna barstte het los.
Ik was eerst op het erg leuke Kinderboekenbal in Amsterdam. We moesten iets beestachtigs aandoen. Ik heb een varkensneusje opgezet, want ik maak me nog steeds boos over de bio-industrie waarin honderden varkens in een donkere stal worden gepropt. De rest van de afgelopen kinderboekenweek trok ik samen met Fredrike de Winter (muzikante die de sterren van de hemel speelt) en Casper (zoon en prima technicus) door het land om mijn sprookjes te spelen. Het ging echt geweldig. Van Den Oever (bij de Afsluitdijk) tot Oudenbosch (Brabant) vonden de kinderen en de volwassenen het leuk.
In Deventer waren we op het grote boekenfeest en speelden voor 760 man publiek. Dat is gaaf, hoor!
Deze laatste week werd ik benoemd tot 'Ambassadeur van de Pleegzorg Limburg'. Er zitten alleen al in Limburg ongeveer 1200 kinderen in pleeggezinnen of tehuizen. Die kunnen niet thuis wonen (om allerlei redenen) en wonen dus (tijdelijk) ergens anders.
Ik heb bewondering voor de pleegouders die kinderen opvangen, maar ook voor de kinderen zélf. Het zal je maar gebeuren dat je niet meer thuis kunt wonen (vaak omdat je ouders problemen hebben) en je ergens anders moet proberen om je thuis te gaan voelen. En dan uiteraard de ‘echte’ ouders van die kinderen. Natuurlijk hartstikke moeilijk om toe te moeten geven dat je het niet aankunt.
En alleen in Limburg zijn opgeveer 100 kinderen nog aan het wachten om ook naar een pleeggezin te mogen. Er moeten dus nieuwe gezinnen bijkomen.
Daar wil ik mijn best voor doen, maar ook om pleegkinderen en (pleeg-)ouders het gevoel te geven dat ze belangrijk zijn.
Week 31 t/m 36
Deze zomer nog veel gewandeld in Limburg (tussen de buien door...), veel gelezen en aan mijn nieuwe boek gewerkt. Ik heb nog even tijd, want ik heb mijn uitgever beloofd dat het pas in het voorjaar 2007 af is. Het wordt weer een boek dat zich vroeger afspeelt, net als Tien torens diep en Weg uit de Peel. Dus veel onderzoek doen, veel lezen en praten met mensen, maar ik vind het wel erg leuk om zo met een boek bezig te zijn
Geschiedenis was een van mijn favoriete vakken op school en het is altijd weer een uitdaging om zo te schrijven dat je vergeet dat het geschiedenis is. Het moet net zijn alsof je er zelf bij bent, als je het leest.
Verder hard gewerkt met Fredrike (muzikante) en Casper (mijn zoon en theatertechnicus) aan de nieuwe sprookjesvoorstelling die we in de kinderboekenweek en daarna gaan spelen. Op deze site vind je de data en de theaters waar we optreden.
Het wordt weer een leuke voorstelling met liedjes, veel muziek en grappige maar ook spannende momenten. We spelen twee sprookjes uit mijn boek Grootmoeders grote oren. Inmiddels is ook de nieuwe meester Jaap verschenen. Meester Jaap houdt van iedereen (meestal…). Het boek ziet er echt prachtig uit. De tekeningen van Annet Schaap zijn geweldig . Het is weer een grappig, lief en soms (heel) ondeugend boek geworden. Wat ik trouwens leuk vind, is dat juffen en meesters mij vaak zeggen dat ze allerlei ideeën krijgen door de verhalen van meester Jaap. Zo helpt Japie mee om het gezellig te maken op school.
En, oh ja, De stoutste avonturen van Tommie en Lotje is opnieuw uitgebracht met ontzettend leuke tekeningen van Kees de Boer. Ik kende zijn prentenboek 'Tim op de tegels' en vond dat erg mooi. Ik heb het met heel veel plezier aan mijn kleinkinderen voorgelezen. Dus ik was meteen enthousiast toen mijn uitgever voorstelde om Kees de Boer opnieuw Tommie en Lotje te laten tekenen. Hij heeft het geweldig gedaan!
Week 23 t/m 25
Als schrijver doe je toch een hoop leuke dingen. Ik bezocht weer een paar scholen en ik voel me dan net Sinterklaas, want iedereen is even enthousiast. Verder zat ik in de jury van een voorleeswedstrijd voor juffen en meesters. De kinderboekwinkel hier in Maastricht had het bedacht. Maar wat een bange schijters zijn die leerkrachten!!! Met veel pijn en moeite waren zeven juffen en meesters (waarvan zelfs drie van dezelfde school) bereid om mee te doen.
Maar de middag was erg leuk. Ze hadden hun eigen klas meegenomen om aan te moedigen! En ze lazen ook geweldig voor!
Ik was ook nog ‘de prijs’, want ik ging later op bezoek in de groep van de winnende leerkracht.
Verder was er in Maastricht een poëziefestival met allemaal dichters voor grote mensen.
Maar Paul van Loon (ja, de grote griezel… maar mijn zeer dierbare vriend) en ik traden op voor kinderen met onze gedichten. Want in de afgelopen jaren heb ik zo af en toe ook gedichten gemaakt. Die kwamen nu goed van pas.
Annet (Schaap) stuurde mij de tekeningen voor de nieuwe Meester Jaap – Meester Jaap houdt van iedereen! (meestal…) – die in augustus uitkomt. Wat zijn ze weer leuk en wat ben ik blij dat Annet veel van mijn boeken illustreert.
Natuurlijk was er ook nog De Nederlandse Kinderjury. Ik was genomineerd met Groep zeven slaat terug.
De winnaar was Francine Oomen (Francine, gefeliciteerd!).
Ook als je niet wint, is de kinderjury leuk, Vooral dit jaar, want nadat iedereen had gestemd mochten zes kinderen van ‘De Senaat’ over elk boek iets zeggen.
Een van de senaatsleden zei over mijn boek: ‘Alles wat ik mooi vind aan een boek, zit hierin!’
Al heb ik dan niet gewonnen, ik ben wel héél blij met zo’n compliment!
Week 20 t/m 22
Ik was een weekje in Boedapest (Hongarije).
De Nederlandse School had me uitgenodigd. Ik ben twee dagen op school geweest en heb veel verteld en voorgelezen. Het is altijd weer geweldig hoe enthousiast kinderen, ouders en leerkrachten zijn als je in het buitenland bij hen op bezoek komt.
Toen ik maandagmiddag het schoolplein opstapte, zat een stel kinderen in een draaimolentje.
Een van hen vroeg: ‘Ben jij de schrijver?’
‘Ja,’ antwoordde ik.
Luid gejuich en een meisje vroeg: ‘Kom je ook in de draaimolen?’
Even later draaide ik gezellig mee en was het ijs gebroken. Een jongen zei: ‘Je bent een gewone man.’
Na de twee dagen op school hebben Thérèse en ik nog een paar dagen van Boedapest genoten. Wat een bijzondere stad. Prachtige gebouwen, musea en heel veel gezellige koffiehuizen en restaurantjes.
Inmiddels heb ik gehoord dat ik met ‘Groep zeven slaat terug’ ben genomineerd voor de Kinderjury.
Het wordt dit jaar helemaal spannend, want kinderen hebben kunnen stemmen en nu is er een lijstje met nominaties.
Een ‘echte’ jury van 12 kinderen gaat nu de uiteindelijke keuze maken. Ik ben heel erg benieuwd, want de prijs van de Nederlandse Kinderjury vind ik een van de leukste prijzen die je kunt krijgen.
Week 16 t/m 19
Nog een paar heel leuke voostellingen gespeeld met mijn toneelclub. Nu zitten de voostellingen er weer op en gaan we op zoek naar een ander stuk voor volgend jaar. Een heerlijke hobby! Wat ook heel gezellig was dat ik met mijn familie (kinderen, kleinkinderen, broer enz.) een lang weekend nog dunnetjes mijn verjaardag en die van Therese heb over gedaan. We zaten in twee huisjes aan de Maas. Heel gezellig. Kleinzoon Jelle heeft van zijn ooms geleerd hoe je stenen op het water kunt laten stuiteren en kleindochter Evi heeft samen met opa Vriens een lied gezongen voor de familie.
Ik was ook nog twee dagen in Amsterdam voor iets spannends. In een studio heb ik ‘Achtste-groepers huilen niet’ voorgelezen en dat is opgenomen. Binnenkort komt het uit op CD als luisterboek. Het was best zwaar om te doen. Je moet heel aandachtig en geconcentreerd blijven (ook na 50 bladzijdes….) maar er was een fijne regisseur die mij erg goed heeft geholpen. Het blijft voor mij nog steeds een bijzonder boek omdat ik veel van wat erin staat zelf heb meegemaakt. Ik merkte dat tijdens het voorlezen. Soms werd ik er weer verdrietig van.
Inmiddels is het bos hier in Zuid-Limburg prachtig. Het daslook bloeit volop! Een witte deken over het bos.
Week 12 - 15
Ik maak het nu wel erg bont. Vier weken niets op deze site gezet.
Maar er is wel erg veel gebeurd en ik moest ook nog hard werken aan mijn nieuwe meester Jaap. Maar die is AF! Jaap komt van de zomer uit en gaat heten: Meester jaap houdt van iedereen (meestal…)
Ik ben verder hartstikke blij met de oeuvreprijs van de stad Helmond (zie vorige weekboek) en inmiddels heb ik mijn beloning binnen: een gedicht dat ik heb gemaakt staat op de muur in de hal van het hotel waar ik opgroeide en op de buitenmuur van het hotel het begin van het gedicht. Zie ook hierboven bij Wist je dat….I
Op die muur staat nu met keigrote letters : Ik was kind in dit hotel en mocht logeren in mijn eigen huis…
Dat is toch fantastisch dat zoiets op het huis staat waar je opgroeide! Ik was ook nog twee dagen in Den Haag in de schilderswijk. Je hoort soms mensen zeuren over ‘zwarte scholen’ en dat die kinderen niks kunnen. Wat een flauwe kul! Ik heb genoten van mijn bezoek aan zo’n ‘zwarte school’ (stom woord eigenlijk) Wat een enthousiasme! Wat hadden ze veel gelezen en ook nog een prachtige musical gezien die de kinderen met hun leerkrachten hadden gemaakt over De Bende van de Korenwolf.
Ook nog zelf toneel gespeeld met mijn eigen theatergroep MERGEL. We speelden een stuk voor grote mensen dat ik zelf heb geschreven. Af en toe doe ik dat, maar het blijft een klein ‘uitstapje’ want het allerliefste schrijf ik toch voor kinderen.
Week 8 tot 11
Wat een fantastische fandag was dat op 12 maart. Ik ben ongelooflijk verwend. Zelfs op de gebakjes stond mijn portret. (Eet Vriens!) Er was een school uit Den Bosch die hun schoolplein naar mij vernoemd hebben. En dat voor een oude meester…
Het was ook erg leuk om op te treden samen met Annet Schaap, Fredrike de Winter (muziek) en mijn zoon Cas (techniek).
En wat een enthousiaste kinderen! En dierbare vrienden! Ik heb er erg van genoten. Van mijn uitgever kreeg ik de ‘Unieboek-award’, een prachtige oorkonde in glas waarop stond dat er van mij meer dan twee miljoen boeken zijn verkocht in al die jaren. Daar word je wel stil van.
Maar nu weer aan de slag. Ik ben druk met mijn nieuwe meester Jaap bezig en
met de dirigent van de harmonie van Mheer , hier in Zuid-Limburg, overlegd om te kijken of we samen iets kunnen doen. Lijkt me heerlijk: sprookjes vertellen samen met de harmonie. O ja, dat vergeet ik nog: mijn nieuwe sprookjesboek Grootmoeders grote oren (bundeling van mijn twee eerdere boeken) is prachtig geworden. Ik bereid me verder voor op mijn oeuvreprijs. Ik mag deze week naar Helmond om daar die prijs op te halen. Ik ben in helmond opgegroeid en krijg nu van de stad deze bijzondere prijs voor mijn hele ‘oeuvre’(werk). Ik ben er blij mee. Niet alleen voor mij maar voor alle mensen die met kinderboeken bezig zijn: Helmond beschouwt met deze prijs dus 'kinderenboeken schrijven' als een ‘echt’ vak en dat is terecht ook! En het is ook nog een hartstikke leuk vak!
Week 5 tot 7
Sorry, het wordt zo langzamerhand een drie-weken-boek,maar ik heb het erg druk gehad. Ik zat in de jury van de stichting ‘Doe een wens’ die een boek met gedichten van kinderen gaan uitgeven. Er deden ontzettend veel kinderen mee en samen met twee andere juryleden mocht ik de mooiste gedichten uitzoeken. Verder werd een oude tante van mij begraven. Een grappige lieve vrouw, want ze was bijna honderd en kwaad dat ze dát net niet gehaald had.Verder ben ik druk aan het repeteren voor ‘de grote fandag’ op 12 maart in Den Bosch (omdat ik dertig ajar schrijver ben en ook nog 60 word…). Iedereen mag komen. Kaartjes en informatie op www.verkadefabriek.nl . Ik ga daar optreden samen met Annet Schaap en Fredrike de Winter (muziek). Verder ben ik druk aan het overleggen met een aantal mensen om te kijken of we een toneelstuk kunnen maken van mijn boek ‘Weg uit de Peel’ en de bedoeling is dat we dat ook echt buiten in De Peel gaan spelen. Maar het allermooiste bericht kwam uit Helmond. Ik krijg op 21 maart de oeuvreprijs (dat is en prijs voor al je boeken)van die stad. ik ben daar opgegroeid en daar stond ook het hotel van mijn ouders. Ik ben echt heel trots op die prijs. Een van de dingen die ik mag doen, is een gedicht maken en dat wordt voor altijd op de muur van het hotel gezet. Als ik alles overlees wat ik hier nu heb geschreven , ben ik wel een beetje aan het opscheppen. Maar vooruit, dat mag wel voor een keertje.O ja, volgende week ga ik naar Den Haag op te treden op het Boekidsfestival. daar verheug ik me ook op!
Week 2 tot 4
Een gezellig bezoek aan de bieb van Maasbracht. Grote groepen (steeds ongeveer 90…) maar het was goed geregeld allemaal. Van elke groep mochten een paar kinderen mij interviewen met leuke vragen.
Van de week ook gerepeteerd voor de nieuwe sprookjesvoorstelling. ik ga nu samen met een muzikante optreden. Dat wordt echt heel leuk. Met gekke liedjes en muziekjes. We spelen op 12 maart voor het eerst samen. Dan organiseert de uitgeverij een echte ‘fandag’ in Den Bosch omdat ik in maart 60 wordt (ja opa ziet nog goed zonder gebit…) en alweer 30 jaar schrijver ben. Verder deed ik nog iets heel grappigs. Het is Nationale Voorleesweek en leden van de Tweede Kamer gaan deze week ook voorlezen op scholen. ik mocht ze een lesje voorlezen geven. In het Algemeen Dagblad stond een mooie foto van mij en Jelle en Evi , terwijl ik ze voorlees (Commentaar van Jelle, 5 jaar: ‘Zo opa, nou kom ik ook eens in de krant!’)
Week 51 t/m 1
Thérèse heeft inmiddels mijn nieuwe Korenwolf gelezen en was enthousiast. Ze vindt echt niet alles goed, hoor. Ze had ook wel wat kritiek en daar hebben we uitgebreid over gesproken. Ik heb daar altijd veel aan en dus ook nog eens goed naar de stukken gekeken waar ze opmerkingen over had gemaakt. Inmiddels ligt het boek bij de uitgever. Altijd spannend om daarna te horen wat ze ervan vindt. Judith Boerma is mijn uitgever. Je moet als schrijver altijd een beetje geduld hebben, want uitgevers hebben het keidruk en iedere schrijver wil natuurlijk aandacht.
Maar ik wacht rustig af. Verder was het in de kerstvakantie heel gezellig. Natuurlijk waren Jelle en Evi (kleinkinderen) een paar dagen hier. We hebben in Maastricht geschaatst op de schaatsbaan op het Vrijthof.
Jelle kon er maar niet genoeg van krijgen. Voor Evi is het deze week spannend. Ze gaat voor het eerst naar de kleutergroep. We leven allemaal mee.
O ja, nog een heel fijn, gezellig en grappig 2006 toegewenst!
Week 47 tot 50
Ik schaam me een beetje want ik heb wekenlang niets gedaan aan dit weekboek. Maar ik heb een goed excuus. Ik had het nogal druk. Ik moest Sinterklaas helpen op een school (…), voorlezen in de bieb van Heerlen, meedoen aan een soort discussie over de toekomst van ons dorp, een dag op stap met mijn oudste en zeer dierbare vriend Jan enz. enz. en… keihard werken aan de nieuwe Korenwolf.
Hij is Af! Yes!
Dat wil zeggen dat ik nu nog niet helemaal klaar ben. Ik ga het nog dertig keer lezen, dingen veranderen, grapjes toevoegen en flauwe grappen eruithalen en het hier en daar nog wat ‘echter’ of ‘spannender’ maken. Meestal doe ik dat door gewoon het hele boek nog een keer hardop voor te lezen aan mezelf. Dat helpt heel erg goed. Ondertussen gaat Thérèse het ook lezen. Ik wil het half januari inleveren bij de uitgever en natuurlijk bij Annet Schaap die de tekeningen weer gaat maken.
Een titel heb ik ook al: ‘De ontvoering van de zwarte prinses’.
Week 45/46
Veel gebeurd in de afgelopen tijd. Ik was op bezoek bij een meisje dat erg ziek is. Haar klas was in de kinderboekenweek bij de voorstelling van Annet en mij. Zij kon er niet bij zijn en dat vond ze erg verdrietig. Daarom heb ik haar opgezocht. Het was een bijzonder bezoek. Ze had ook een paar vriendinnen uitgenodigd. Dat was fijn, want daardoor was de sfeer heel ontspannen.
Daarna naar Londen vertrokken. De Nederlandse school aldaar had me uitgenodigd. Spannende reis, want we gingen met de trein onder Het Kanaal door naar Engeland.
De Regenboogschool in Londen was heel gezellig. Ik heb natuurlijk voorgelezen en verteld en ze hadden grappige vragen (Wat is je stomste boek?). Ook nog naar een stadje ten zuiden van Londen geweest: Seven Oaks en daar de school bezocht. We logeerden op twee verschillende adressen. Bij een hartstikke aardige juf en bij een gezellige familie met vier kinderen. Die vonden het wel spannend: een ‘echte’ schrijver te logeren, maar het ijs was al gauw gebroken en ik galoppeerde als paard door de gang met Eline (de jongste ) op mijn rug. Samen met Thérèse nog lekker rondgestapt in Londen. Boven in de koepel geweest van de enorme kathedraal St. Pauls. Ik heb hoogtevrees maar dit is geweldig. Het is prachtig om zo hoog te staan (met trillende knietjes) en de hele kerk te overzien. Ook nog naar de musical ‘We will rock you’ geweest over de popgroep Queen. Genoten van de muziek maar ook van de theatereffecten. Wat een spektakel. En nu weer aan de slag. De nieuwe Korenwolf moet af!
Week 43
Hard aan mijn nieuwe Korenwolf (deel 7 alweer) gewerkt. Grappig om te merken dat steeds meer kinderen deze serie kennen en leuk vinden.
Ik was in Helmond op De Vlier op bezoek (leuke school trouwens) en toen ik vertelde dat er een nieuwe Korenwolf kwam hoorde ik een heleboel kinderen’Yes’ roepen. Fijn dat jullie de serie zo leuk vinden. Het zijn heel vrolijke boeken, waar veel in te lachen valt. Na Groep zeven slaat terug is het lekker om weer iets te doen dat bijna alleen maar vrolijk is. Natuurlijk moeten er ook boeken zijn over hele serieuze onderwerpen (zoals Groep zeven slaat terug – alhoewel daarin valt ook best wat te lachen) maar het is ook lekker om weer eens een grappige, beetje gekke Korenwolf te maken.
Week 41/42
Na de kinderboekenweek even bijkomen. We hebben achttien voorstellingen gespeeld (zie weekboek 37/38) in negen dagen. Het was zwaar, maar het ging kei-goed. En Annet, Fredrike, Cas en ik hebben erg gelachen met elkaar. In Ridderkerk speelden we vier voorstellingen op één dag voor scholen. Dat is altijd spannend. Er zitten ook kinderen in de zaal die niet gewend zijn om naar het theater te gaan. Zodra het donker wordt, barst er dan een oerwoudgebrul los. Dan denk je : Hoe komen we hier nog overheen? Maar zodra we begonnen (met een gek liedje en meteen kregen we ‘zogenaamd’ ruzie), werd het stil.
Vorige week waren Jelle en Evi een paar dagen hier (kleinkinderen). Ik (opa) was hartstikke blij ze te zien, want door alle drukte was dat erbij ingeschoten. Mooiste opmerking van Evi (3 jaar): ‘Opa je bent een stommerik”
Opa: ‘Dat vind ik niet zo leuk als je dat zegt.’
Evi: ‘Dan ben je een lieverik!’
Opa: ‘Dat vind ik leuk’.
Evi: Een stomme lieverik…”
Week 39/40
Het is Kinderboekenweek! Ik voel met net een postduif want ik ‘vlieg’ door het hele land. Delft, Amersfoort, Oisterwijk, Haren in Groningen en we zijn pas op de helft. Morgen naar Apeldoorn, dan Nijmegen, Ridderkerk en Maassluis.
Maar we hebben enorm veel plezier. De kinderen en hun ouders vinden de voorstelling erg leuk (zie vorige weekboek) en er wordt veel gelachen, geklapt en meegezongen.
Vannacht was ik om twee uur thuis uit Groningen. Keek nog even naar de herhaling van Het Journaal. Zag de directeur van mijn uitgeverij even in beeld komen. Het ging over de verkoop van ‘Griffelboeken’ en ‘Kinderjuryboeken’.
De boeken van de Kinderjury worden véél en véél beter verkocht. Het blijft een steeds terugkerende discussie. Wat ik een opvallende ontwikkeling vind, is dat in de jaren zeventig bijv. Thea Beckman, Jaap ter Haar en Jan Terlouw vaak Gouden en Zilveren Griffels wonnen. Dat waren de echte verhalenvertellers. ik heb er in die tijd ook nog eentje gewonnen. De schrijvers zouden nu nooit meer iets kunnen winnen, want nu gaat het niet meer om de echte vertellers maar om de ‘literaire’ kwaliteiten van een boek. Ook prima, maar jammer dat veel kinderen dat niet zo kunnen waarderen. Ik herinner mij dat ik ooit een prachtig boek van Wim Hofman wilde voorlezen in mijn groep. Na een paar keer voorlezen vroegen veel kinderen om een ander boek. Met spijt in mijn hart legde ik ‘Het Vlot’ van Wim opzij. Gelukkig waren er drie kinderen die het wel graag wilde uitlezen. Ik denk dat je voor ‘literaire boeken’ (stom woord) gewend moet zijn om veel, heel veel te lezen, en dan is nog maar de vraag of je die literaire boeken toch kunt waarderen. Overigens is het héél goed dat er ook een Kinderjury is.
Maar wat ik alleen raar blijf vinden is dat de Griffels in deze tijd enorm veel aandacht krijgen (en toch niet goed verkocht worden, op een enkele uitzondering na) en De Kinderjury er een beetje bij hangt. Volgens mij moet je aan beide jury’s evenveel aandacht besteden. Dan toon je respect voor kinderen (kinderjury) en wijst ze ook nog op andere boeken, die vaak niet zo makkelijk lezen, maar wel erg mooi kunnen zijn.
Als ik naar mezelf kijk: ik ben ook een verhalenverteller. Ik probeer boeken te maken die goed van taal zijn, herkenbaar, maar op zijn tijd óók verrassend en ik hoop altijd dat de lezers gaan nadenken over bepaalde dingen die ik in mijn boeken vertel. Ik vind het ook altijd fijn om te horen dat kinderen mijn boeken graag lezen. Dan denk ik: Prima, ze lezen in elk geval en misschien dat ze daardoor straks ook zin krijgen om een wat ‘lastiger’ boek uit de kast te pakken (en bijv. op ‘Het Vlot’ te stappen). Maar als dat niet gebeurt, is dat jammer maar geen ramp. Als je maar op de een of andere manier ontdekt hebt, hoe leuk lezen is. Een televisie in je eigen hoofd!
Week 37/38
Je kunt wel merken dat het al gauw kinderboekenweek wordt. Ik ben al in een paar boekwinkels geweest om te signeren en op twee scholen in Oegstgeest en Alphen a/d Rijn. Het was er echt hartstikke gezellig. De scholen hadden heel erg hun best gedaan.
In Oegstgeest mocht ik zelfs de nieuwe schoolbibliotheek openen en door een groot papier heen stappen dat voor de ingang was geplakt. In Alphen hadden de kinderen veel vragen en de kleuters hadden prachtige ‘Vriensen’ gemaakt.
Samen met Annet Schaap, de muzikante Fredrike en Casper voor de techniek onze eerste voorstelling gespeeld van ‘Rotschool tot Korenwolf’.
Het ging best lekker maar we gaan nog wat dingen veranderen. Gelukkig kwamen mijn kleinkinderen Jelle en Evi ook kijken. Ik had ze door alle drukte al veertien dagen niet gezien. Daarna zijn we met zijn allen pannenkoeken gaan eten. Het duurde wel lang voor de kleintjes. Toen zijn Evi, Jelle en ik naar buiten gegaan. Op het plein voor de kerk harmonie gespeeld. Jelle was de dirigent, Evi ( 3 jaar) was ‘een meisje met een pluim en die hoog met de benen doet’ (zoals ze dat zelf noemde) en ik als trompetter er achteraan. De mensen keken wel raar op, maar wij vonden het leuk!
Week 35/36
Met een grote groep kinderen van de Sint Martinus-basisschool uit ons dorp (Gronsveld) een toneelstuk gespeeld over ‘De Graaf en de Vuursteenvreter’. Het verhaal was er al (ook bedacht door de kinderen van de school) en met de hele ‘toneelclub’ er een stuk van gemaakt. Met een gemene graaf, zijn lastige vrouw, de grappige vader van de graaf, de boze mensen van het dorp, enge vuursteenvreters, gekke dienaren en deftige hofdames. Erg leuk om zo samen een toneelstuk al improviserend te laten ontstaan.
We hebben drie voorstellingen gegeven op de binnenplaats van een prachtige boerderij. Er kwamen heel veel mensen kijken en het was een groot succes. Na de eerste voorstelling zei ik: ‘Jullie hebben een dikke 8 verdiend! Bij de volgende voorstelling gaan we voor een 9’.
Tijdens die tweede voorstelling deed ík iets stoms met het geluid en klonk even de totaal verkeerde muziek. Na afloop zei ik tegen de kinderen: ‘Ik dikke 9 voor deze voorstelling. Riep een van de toneelspelers: ‘En voor het geluid een 6…’
Afgelopen vrijdag samen met Annet Schaap en Fredrike de Winter (muziek) hard gerepeteerd voor ons theaterprogramma voor in de kinderboekenweek. We maken er weer wat moois van. Liedjes, toneelstukjes, voorlezen, dansjes en natuurlijk tekent Annet levensgroot op een scherm. Misschien zijn we wel bij jou in de buurt. Kijk maar eens op hierboven bij 'Wist je dat' en dan 'klik hier'. Daar vind je alles over de voorstelling.
Week 34
Ik ben, bij ons het dorp, bezig om samen met een groep kinderen van de basisschool een toneelstuk te maken. Er is binnenkort feest in het dorp en we gaan dan optreden. Het is best pittig want het is de bedoeling dat de kinderen improviseren en dus zelf een heleboel bedenken, samen met mij.
Dat is natuurlijk iets anders dan dat je een kant en klare tekst krijgt. Maar het gaat steeds beter en het wordt vast leuk.
Afgelopen week trad ik op tijdens De Brabantse Dag in Heeze (in Brabant). Ik zou iets over mijn boeken vertellen. De mensen van de organisatie verwachtte ongeveer vijftig kinderen. Het werden er tweehonderd. Gelukkig was er een toneel , dus heb ik er maar een soort voorstelling van gemaakt. Ik zat ook nog op de Uitmarkt in Amsterdam. Signeren en voorlezen. Na afloop gezellig met Francine (Oomen) en Annet (Schaap) gegeten. Even bijgekletst. Annet reisde nog een stukje mee met de trein op weg naar het zuiden. We hebben meteen maar een leuk omslag bedacht voor het volgende deel van De Bende van de korenwolf, dat in het voorjaar 2007 uitkomt…
Week 31-33
Nog even rustig aan gedaan. Dat wil zeggen: niet zoveel geschreven. We hadden nogal vaak vrienden en familie op bezoek/te logeren. Kei gezellig, maar van schrijven komt dan niet veel. Vorige week kon ik het echt niet meer laten en ben begonnen met een paar nieuwe meester Jaap verhalen voor het boek dat volgend jaar uitkomt. Heerlijk om weer aan ‘Jaap’ te werken. Na het laatste Jaap-boek (ruim drie jaar geleden: Meester Jaap maakt er een puinhoop van) dacht ik: Nu voorlopig even niet. Maar het bleef kriebelen. Ik kon het niet laten om nieuwe ideeën op te schrijven. Ik kom nog vaak op scholen en zie dan van alles waarvan ik denk: Dat is iets voor een meester Jaap-verhaal. Laatst had ik weer contact met een oudleerling (uit 1984…) en die herinnerde mij ook aan iets grappigs dat toen in mijn groep gebeurde. Kortom: weer genoeg leuke ideeën.
O ja, de afgelopen week waren onze kleinkinderen Jelle en Evi te logeren. Ook kei gezellig.
Week 26, 27 en 28
Drie weken weggeweest. Thérèse en ik zaten in Thüringen, een prachtig gebied in het oosten van Duitsland.
We waren eigenlijk nog nooit in Duitsland op vakantie geweest. Het was echt een ontdekking. Wat een mooi land en wat een aardige mensen! We hebben veel gewandeld door de bossen (enorme uitgestrekte wouden), prachtige stadjes en dorpen gezien en (te veel) gesmuld van de heerlijke taarten. We zagen leuke toneelvoorstellingen en we bezochten onder meer het Grimm-museum in Kassel. Daar hebben ze allerlei spullen verzameld van de gebroeders Grimm, de sprookjesschrijvers. Het is heel bijzonder om te zien hoe zij bijna tweehonderd jaar geleden de sprookjes (die mensen hen vertelden) opschreven en er een boek van maakten.
In het plaatsje Meinungen was ook nog een bijzonder museum. De hertog van Meinungen had rond 1850 meer belangstelling voor toneelspelen dan voor het regeren van zijn hertogdom. Hij bouwde in zijn paleis een prachtig theater en speelde vooral toneel. De prachtige decors en kostuums uit die tijd hebben ze bewaard en kun je nu nog zien. We zaten in een fijn huisje in het dorpje Mosbach. De eigenaar woonde er vlakbij en had een heel grappige hond. Die heette Penny en rende achter elk vliegje aan. We noemden haar ‘Penny de Jager’ (zo heette in mijn jeugd een bekende sexy danseres op de televisie…)
Week 23, 24 en 25
k krijg steeds meer fijne reacties op mijn boek Groep zeven slaat terug. Daar ben ik elke keer weer blij mee. Je zit altijd maar in je eentje aan zo’n boek te werken en hoopt dat het mooi wordt. Als het dan klaar is en er komen zoveel fijne reacties, dan is dat echt heerlijk! Ik ben nog een paar keer op de radio geweest en geinterviewd voor de krant om over mijn nieuwe boek te vertellen.
Wat ook heel grappig was, was het eerste échte verjaardagspartijtje van mijn kleinzoon Jelle. Hij werd vijf en had bedacht dat hij ‘wel een paar kindjes wilde uitnodigen’ Hij wilde eerst zijn héle kleutergroep vragen (dertig kinderen), maar dat hebben zijn ouders toch maar beperkt tot acht kinderen. Opa mocht poppenkast komen spelen. Jelle zei wel dat het over een trompet moest gaan en een boef. Ik heb het lekker spannend gemaakt, maar daar kunnen de kleuters van tegenwoordig wel tegen. Inmiddels ben ik ook nog (hier in Zuid-Limburg, in het dorp waar ik woon) met een groep kinderen van de basisschool een spannend toneelstuk in elkaar aan het zetten. Dat gaan we na de zomervakantie opvoeren.
Het werd verder afgelopen week nog erg spannend met De Nederlandse Kinderjury. Ik was genomineerd met twee boeken: De ontmaskering van de zingende hotelrat ( voor 6 t/m 9 jaar) en met Tien torens diep (10 t/m 12 jaar).
Uiteindelijk won Anne M. G. Schmidt met Pluk en de dieren (bij 6 t/m 9) en Francine Oomen (bij 10 t/m 12). Annie Schmidt is natuurlijk onverslaanbaar en ik ben fan van haar dus ik vind het niet erg om van haar te verliezen. En Francine vindt ik heel aardig en haar ‘Hoe overleef ik boeken’ erg geestig. Ik snap heel goed dat vooral meisjes op haar stemmen.
Toch was ik heel blij dat juist een boek als Tien torens diep genomineerd is, want ik vind het een van mijn mooiste boeken. Het geen schoolverhaal of een korenwolf verhaal want het speelt zich vijftig jaar geleden af. Maar dat er dan toch zoveel kinderen op stemmen zodat het wél genomineerd werd, vind ik echt geweldig. Daar ben ik best trots op! Dus al die kinderen die erop stemden: bedankt!!!
Week 21 en 22
Eerst een weekje naar Texel geweest. Het blijft een fijn eiland. De bibliotheek had mij uitgenodigd. Twee dagen groepen ontvangen in de bieb en verteld over mijn boeken.
Het was erg gezellig. De kinderen hadden veel vragen en hadden ook veel gelezen.Thérèse rende ondertussen rond over Texel met haar verrekijker op zoek naar de fuut, de kluut, de grutto, de lepelaar enz. Ik ben ook nog een avondje met haar mee geweest naar het prachtige natuurgebied De Slufter, waar we onder leiding van een heel grappige gids van alles te zien en te horen kregen.
Bij thuiskomst wachtte ons een verassing. Mijn nieuwe boek Groep zeven slaat terug is uit!
Het dagblad TROUW heeft er 28 mei een groot artikel aan gewijd en ik mocht maandag op de radio vertellen over mijn boek in het programma ‘Met het oog op morgen…’ Dat is elke avond van 11 tot 12 en ik luister daar zelf regelmatig naar. Ik was best trots dat ik met mijn boek in ‘Het Oog’ mocht. De reacties op mijn boek zijn (tot nu toe) goed. Als je meer wil weten, moet je op deze site even klikken op de schoolboeken en dan op het omslag.
Week 19 en 20
Onze kleinkinderen Evi en Jelle logeerden een weekje bij ons. Veel gewandeld, in de speeltuin geweest, naar de geitenkaasboerderij (met tachtig geiten), naar de fonteinen in het stadspark van Maastricht en met het pontje in Eijsden overgestoken naar België. Vooral Jelle (bijna vijf jaar) vond het fantastisch om in België te zijn. Hij wilde alles zien (van Belgische wc’s tot Belgische kippen). Evi (drie jaar) vond het allemaal prima. Als het maar gezellig is, dan vindt ze alles best. En natuurlijk met elkaar gestoeid, samen een mooie rails gemaakt, iedere dag in de tuin 'Reus reus knollenneus' gespeeld (ik was de reus waarvan Evi en Jelle de sloffen moesten stelen en dan achter ze aan natuurlijk) en pannenkoeken gebakken. Afgelopen dinsdag de hele dag in de studio gezeten en het eerste deel van De Bende van de Korenwolf (De verdwijning van de mislukte barbie) voorgelezen. Binnenkort komt het boek uit op CD en is het in het de boekhandel verkrijgbaar. Het is ook erg leuk om je eigen boek voor te lezen en nu maar hopen dat veel kinderen het leuk vinden om te horen. Misschien handig als je lang in de auto moet zitten.Of ’s avonds voor het slapen gaan. Toen ik nog meester was, las ik al boeken (niet alleen die van mezelf) voor op cassettebandjes. Kinderen die moeite hadden met lezen, mochten dan met de koptelefoon op naar een boek luisteren en tegelijkertijd voor zichzelf meelezen. Dat werkte hartstikke goed. Vaak merkte je al na een paar maanden dat ze veel beter gingen lezen én (dat is nóg belangrijker) dat ze lezen eindelijk LEUK vonden. Je ouders en de school kunnen wel roepen dat je veel moet lezen, maar als je er niks aan vindt, wordt het niks. Met een cassettebandje of een CD lukt het vaak wel. Er zijn al best veel boeken van bekende schrijvers op CD. In de meeste (kinder-)boekwinkels kun je die krijgen en vaak ook in de bieb.
Week 16/18
Die dweil (zie vorige weekboek) heeft niet zolang in bed gelegen.
Ik knapte naar een paar dagen weer op, gelukkig maar , want we moesten met onze toneelgroep MERGEL nog een paar voorstellingen spelen. Onder andere in Bakel in Brabant, het dorp waar ik negen jaar directeur ben geweest van de openbare basisschool. Leuk om weer even terug te zijn in mijn oude dorp en de zaal zat flink vol. Er kwam hier thuis een aardige meneer van Het Dagblad van het Noorden langs voor een gesprek. Hij wist dat begin juni mijn nieuwe boek (Groep zeven slaat terug, zie week 9) en wilde daar vast over praten. De afgelopen week was het even rustig. Thérèse en ik hebben het ervan genomen. Veel gewandeld (onder andere in België, hier vlak over de grens) en hier in de buurt. Volgende week komen Jelle en Evi weer een weekje logeren. Oma en opa zijn er klaar voor!
Week 14/15
We hebben met onze toneelgroep (zie vorige weekboek) onze première gehad.
Het ging erg goed. Het publiek was zeer enthousiast. Gelukkig maar, want ik voelde me eigenlijk niet zo best. Een beetje grieperig.Het was al met al een drukke week. Woensdag ook nog (samen met Casper, mijn zoon) een sprookjesvoorstelling in Boxmeer en zondag in Ommen. Ook die voorstellingen liepen lekker. Vooral volwassenen zijn vaak verbaasd als ze me zien spelen. Ze verwachten dat niet, terwijl ik natuurlijk al van kleuter-af-aan toneelspeel. Nu zit ik dit op te schrijven met een wattenhoofd en koorts. Flinke griep te pakken. Gisteren (in Ommen) kon ik het nog net volhouden (met veel pillen en hoestdrankjes), maar nu lukt het niet meer. Ik ga weer gauw mijn bed in. Ik voel me een dweil.
Week 12/13
Ik was jarig en dat heb ik geweten. We trokken met de hele familie het bos in, want het was prachtig weer.
Je kunt hier in Zuid-Limburg nog van de heuvels rollen, fantastisch verstoppertje spelen en lekker dollen in het bos. Op de heenweg naar het bos grappen gemaakt met Jelle en Evi (mijn kleinkinderen) dat ik nu langzamerhand een oud opaatje wordt. Dat vonden ze maar gek, want ze vinden me wel een opa maar niet oud.
In het bos met z’n allen tegen hellingen opgeklauterd. Bij het naar beneden gaan, gleed ik uit en donderde naar beneden. Ik maakte een flinke smak en dacht eerst dat er wat gebroken was. Viel latere gelukkig mee. Een paar flinke kneuzingen.
Jelle (van 4) kwam meteen aanrennen en zei: ‘Opa, dat moet je niet doen. Jij was toch en oud mannetje!’
Deze week ook nog flink geoefend met onze toneelgroep MERGEL. We gaan volgende week spelen voor publiek en dat is altijd weer spannend. Het gaat al best goed en ik denk dat het een leuke voorstelling wordt.
Week 10/11
Allemaal grappige dingen gedaan.
In Maastricht mocht ik de kinderboekwinkel De Boekenwurm heropenen. De winkel zat eerst ergens anders, maar is nu verhuisd naar een groter pand. Het was heel gezellig.Verder was ik op de Andersenschool in Woerden. Hartstikke aardige kinderen en volwassenen die zich goed hadden voorbereid. Wat ook héél grappig was dat ik in de kleutergroep van mijn kleinzoon Jelle op bezoek ben geweest. ik heb gekke verhalen verteld en voorgelezen. Jelle vond het best spannend dat opa op bezoek kwam en opa vond het trouwens ook spannend (P.S. net belt mijn uitgever: ze vindt mijn nieuwe boek prachtig. Ik heb even een dansje door de kamer gemaakt!)
Week 9
Wat was het leuk in Hendrik Ido Ambacht! Samen met Casper erheen om in het theater mijn sprookjes te spelen. Hartstikke fijne ontvangst en leuk publiek. Voor de rest van de afgelopen week heel hard aan mijn nieuwe boek gewerkt. Het is af!
Het gaat over groep zeven die inmiddels de vierde vervanger heeft omdat hij eigen meester nog steeds ziek is. Het is een puinhoop, er wordt volop geruzied en om de haverklap staan kinderen op de gang.
Dagmar, Kelly, Gijs en Youssef proberen toch iets te doen aan de rotsfeer (vooral omdat de invallers ‘op zijn’ en de directeur heeft gedreigd: ‘Als het niet lukt met déze invaller, moet ik jullie over de andere klassen verdelen’), Ondertussen heeft invaller meester Tom heeft zijn handen vol aan groep zeven en daardoor niet in de gaten dat er bij Sarah thuis hele rare dingen gebeuren. Door een toeval komt Dagmar erachter en ze moet Sarah beloven niets aan de andere kinderen te vertellen. Dat vindt Dagmar heel moeilijk, vooral omdat het bij Sarah thuis steeds meer uit de hand loopt.
Zo, meer verklap ik niet. Ik denk dat het een spannend, grappig en soms ook zielig boek is geworden. Het heet Groep zeven slaat terug en ligt vanaf eind mei in de winkel.
Week 6/7/8
Dit wordt deze keer een drie-weken-boek. Eerst met Thérèse een weekje naar Terschelling geweest in een keigaaf huisje. Thérèse is een groot vogelliefhebbers en ze kon haar hart ophalen. Veel ganzen, kieviten, grutto’s en tureluurs. Ik weet niet zoveel van vogels, maar Thérèse lokte me mee naar het Wad en als je daar honderden van die beestjes bij elkaar ziet zitten, wordt je vanzelf enthousiast.
Op Terschelling ’s avonds lekker doorgewerkt aan mijn boek en daarna thuis ook. Af en toe een dagje onderbroken. Ik ben bijv. een middag op de Pabo in Utrecht geweest en heb daar voor toekomstige juffen en meesters iets mogen vertellen. Erg leuk om te doe en fijn om te merken dat er veel enthousiaste mensen op de Pabo zitten.
Ondertussen kijk ik af en toe op de site van www.kinderjury.nl om te lezen wat kinderen van al die boeken vinden. Spannend! Volgende keer meer over mijn boek dat nu bijna klaar is.
Week 4/5
Na Madrid (zie vorige weekboek) weer stevig aan de slag met mijn nieuwe boek (Groep zeven slaat terug) Deze week is ook de NEDERLANDSE KINDERJURY van start gegaan. Je kunt naar www.kinderjury.nl gaan en daar stemmen. Ze hebben alvast een aantal boeken uitgezocht die een kans maken. Er zitten er drie (YES!) van mij bij. Tien torens diep, De ontmaskering van de zingende hotelrat (het nieuwe deel uit de serie De Bende van de Korenwolf) en het brievenboek dat ik samen met Mirjam Oldenhave maakte: P.S.Ik ben uw dochter.
Kinderen kunnen op de site www.kinderjury.nl ook alvast hun mening geven over boeken en voor hun favoriete boek reclame maken. ik vind het weer hártstikke spannend. Echt waar! Ik heb al vijf keer de Nederlandse Kinderjury gewonnen en toch word ik ieder jaar weer een beetje zenuwachtig, want deze prijs vind ik nog steeds de allermooiste die je als schrijver kunt krijgen! Dus… als je een boek van mij de moeite waard vindt: je kunt stemmen én je mening geven bij De Kinderjury! Het kan nog tot 1 juni.
Week 3
Deze week een paar dagen naar Madrid geweest. Ik was uitgenodigd op de Internationale school (met een soort Nederlandse afdeling) en de Nederlandse school met de mooie naam ‘De Hof der lage Landen’.
Een paar jaar geleden ben ik ook al op bezoek geweest in Spanje en dat was erg leuk. Dus toen ze me nu weer vroegen, dacht ik meteen: Dat doe ik. Het enige waar ik altijd een beetje tegenop zie, is het vliegen. De dagen ervoor slaap ik wat onrustig, maar als ik eenmaal in zo’n ding zit dan valt het wel mee (‘Meester Jaap vliegt’)
Wat een aardige mensen allemaal in Madrid! Ik logeerde bij een leuke familie en op de scholen was het hartstikke goed voorbereid. De kinderen wilden van alles weten en ik heb natuurlijk veel verteld en voorgelezen. Er was ook nog een ouderavond en het blijft leuk om voor ouders voor te lezen. In het begin hebben ze zoiets van: O nee hè, gaat die man ons voorlezen! Maar na en minuut of vijf zit iedereen aandachtig te luisteren en denk ik: zo voelen jullie weer eens hoe leuk het is om voorgelezen te worden!
Met een paar ouders en leerkrachten nog een avondje Madrid in geweest en een paar flamenco-dansers zien optreden. Dat gaat er stevig aan toe. Er kwamen een soort opa en oma het toneel op in mooie kleding) en die begonnen toch te dansen! Ik vergat meteen dat die twee al wat ouder waren. Knap hoor!
Toen ik terugkwam uit Madrid lag hier in Zuid-Limburg sneeuw. De volgende dag meteen aan de wandel met Thérèse door de heuvels en de bossen.
(Ik hoor net dat Max Veldhuis is overleden. Dat maakte me wel verdrietig. Ik heb zijn bijzondere kikkerverhalen al heel vaak voorgelezen aan Jelle en Evi, mijn kleinkinderen. ik heb Max ook een paar keer ontmoet. Een hele lieve aardige man. Eigenlijk was hij gewoon zelf kikker)
Week 1 en 2
Jelle en Evi hadden nog vakantie en zijn dus een paar dagen bij ons geweest. Een héél lange rails (van de kamer naar de keuken) gemaakt, dierenoptochten en de badkamer laten onderlopen. Kortom dolle pret!
Met Evi achter een leeuwenpak aan geweest omdat ze zo’n pak voor haar verjaardag wilde hebben. Dat is in Maastricht (waar we vlakbij wonen) niet zo moeilijk. Carnaval nadert en er zijn volop gekke kleren te koop. Zelfs als Leeuw ziet ze er lief uit. Daarna keihard aan mijn boek gewerkt. Ik was niet tevreden over de eerste hoofdstukken, tot ik ineens bedacht dat er tussen hoofdstuk 2 en 3 nog een extra hoofdstuk moet komen. Nu klopt het allemaal. Afgelopen vrijdag in de bieb van Valkenburg geweest. Twee grote groepen maar alle aandacht en hartstikke leuke vragen. Ik was ook nog een dagje op de uitgeverij. Samen met de uitgever nieuwe manuscripten bekeken die mensen zomaar opsturen. Ook nog met twee aardige dames gepraat die filmplannen hebben met een boek van mij. Ik weet uit ervaring dat zoiets niet van de ene op de andere dag lukt. Maar wel érg leuk als het wel zou lukken.
