'Een ontroerend, verrassend en meeslepend verhaal van twee
rasvertellers
Beste meneer Overkamp,
Sinds ik weet dat u nog bestaat, moet ik alsmaar aan u
denken. Niet benauwd krijgen! Ik wil alleen maar één keer
schrijven. Ik ben nu dertien en alles gaat heel erg goed met
mij. Ik woon op dit moment in De Klepper. Dat is een soort
kotsschool voor meisjes. U moet niet bang zijn dat ik iets
van u wil, hoor! Ik hoop dat het met u ook goed gaat!
Dag,
de hartelijke groeten van Sonia
P.S.1 Ik zie nu pas dat er kotsschool staat, dat was niet
expres!
P.S.2 Ik ben uw dochter.
Zo begint de briefwisseling tussen Sonia en haar vader,
die ze sinds ze drie was niet meer heeft gezien. Hun brieven
zijn afwisselend boos, verdrietig en blij, maar altijd
verrassend eerlijk.
Mirjam Oldenhave en Jacques Vriens kropen in de huid van de
hoofdpersonen en schreven elkaar een jaar lang brieven voor
dit boek.
Het resultaat is een ontroerend, meeslepend verhaal van een
vader en zijn dochter die elkaar na tien jaar opnieuw leren
kennen..
|
